ช่วงม.ปลายเรารู้สึกเฉยๆกับห้องเชียร์ ติดจะชอบด้วยซ้ำ เพราะเคยโดนว้ากแบบมีเหตุผล(สมัย ม.ปลายนั่นแหละ)

แต่พอเข้ามธ. ได้เจอเหตุการณ์หลายๆอย่าง กลับเกลียดมันเข้าไส้

เพิ่งรู้ว่ายิ่งโตเหตุผลมันยิ่งหายไปเนอะ คนเรา

คงมีเด็กรุ่นใหม่ไม่กี่คนที่รู้ว่าเมื่อสมัย 14 ตุลา 6 ตุลา

แล้วเรารุ่น 51 กลับมาสนับสนุนห้องเชียร์อย่างเอิกเกริก

มีบางคณะที่เริ่มสำนึกได้ก็ล้มๆมันไปบ้างแล้ว(ยินดีด้วยที่ตาสว่างซะที)

เราไม่ได้ต่อต้านการเคารพรุ่นพี่นะ

ยังไงพี่ก็คือพี่ เขาเจออะไรๆมาก่อน เกิดก็ก่อน(มั้ง?) ความรู้ก็มากกว่า บางคนก็น่าเคารพ

แต่บางคนก็...........นะ(ไม่ได้หมายถึงรุ่นพี่อย่างเดียว เพื่อนๆกันก็ด้วยทำตัวแบบนี้น้องมันจะเคารพเหรอ)

สำหรับเราคิดว่าถ้าอยากจะสอนอะไร สอนกันดีๆก็ได้

ไม่เห็นจะต้องไปแหกปาก ตีหน้ามารใส่น้องเลย ถ้าเหตุผลมีพูดกันดีๆก็ได้

แต่ถ้าไม่มีแล้วแค่อยากสนุกก็ใส่มันเข้าไป (คนพวกนี้เรียกพวกจั...ไร)

น้องๆก็คนนะ มีความรู้สึก มีเหตุผล สามารถคิดตามได้

อารมณ์ของมนุษย์เรานะ มันยากแท้หยั่งถึง  เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่ามนุษย์ด้วยกันจะไปเล่นกับมันได้

โครงสร้างการทำงานของมันเรายังไม่รู้เลยว่าเป็นยังไง

เราศึกษารอยหยักของสมองได้ แต่ไม่สามารถหยั่งรู้อารมณ์ได้นะ

แล้วไอ้การที่ไปกระตุ้นให้น้องมีอารมณ์ร่วมด้วยการบีบคั้นทางจิตใจ สร้างสถานการณ์แบบนั้นน่ะ

ไม่เป็นการดูถูกจิตใจของน้องเกินไปหน่อยหรอ

วิธีการทำงานน่ะ ควรเลือกทางที่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ได้ และส่งผลลบโดยรวมน้อยที่สุดไม่ใช่หรอ

คิดกันเอาเองนะ สมองก็มีนี่ ใช่ไหม?

จาก....คนส่วนน้อยของเสียงส่วนใหญ่